ژنتیک و طول عمر

چه مقدار از طول عمر ما توسط ژنتیک تعیین می‌شود؟

معمولاً برای سالم ماندن در درازمدت توصیه می‌شود تا ورزش بیشترکنیم، غذای سالم، معاینات منظم پزشکی، خواب کافی، مصرف کمتر الکل و سیگار را ترک کنیم و عمر طولانی و بدن سالم غالبا نتیجه شیوه زندگی روزانه دانسته می‌شود اما یک تحقیق جدید به سرپرستی موسسه وایزمن که در ژورنال Science منتشر شده نشان می‌دهد که ژنتیک ممکن است نقش بیشتری در طول عمر انسان داشته باشد.

پژوهش‌های کلاسیک معمولاً سهم ژنتیک را حدود ۲۰ تا ۳۰ درصد برآورد کرده‌اند، اما نویسندگان این مقاله نشان می‌دهند که این عدد قبلا به مقدار زیادی کمتر برآورد شده است. دلیل اصلی این خطا، نادیده‌گرفتن تفاوت میان مرگ‌ به علت های بیرونی (تصادفات، بیماری های عفونت، خشونت و غیره) و مرگ‌ با علت های داخلی (مانند فرایندهای زیستی مرتبط با پیری) بوده است.

پژوهشگران با تحلیل دوبارهٔ داده‌های گستردهٔ دوقلوهای همسان و ناهمسان جمع آموری شده در یک قرن گذشته در کشورهای سوئد و دانمارک و با استفاده از مدل‌های آماری پیشرفته دو نوع مرگ (با علت های بیرونی و داخلی) را از هم جدا کردند و نشان دادند که وقتی مرگ‌های بیرونی حذف می‌شوند، همبستگی طول عمر میان دوقلوها به‌طور چشمگیری افزایش می‌یابد. این افزایش نشان می‌دهد که بخش بزرگی از طول عمر واقعی انسان یعنی طول عمری که ناشی از فرایندهای درونی مرتبط با پیری است، ریشهٔ ژنتیکی دارد.

نتیجهٔ اصلی مقاله این است که حدود ۵۰ درصد از طول عمر انسان ژنتیکی است یعنی تقریباً دو برابر چیزی که در مطالعات قدیمی گزارش شده بود. این یافته ها تصویر تازه‌ای از زیست‌شناسی پیری ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که ژن‌ها نقش بسیار پررنگ‌تری در تعیین طول عمر دارند به‌ویژه زمانی که عوامل محیطیِ از تحلیل کنار گذاشته شوند.

این پژوهش پیامدهای مهمی برای حوزه سالمندشناسی، پزشکی پیشگیری و تلاش ها برای شناسایی ژن‌های طول عمر دارد. اگر نیمی از طول عمر توسط ژنتیک تعیین می‌شود، آنگاه جستجو برای مسیرهای زیستیِ قابل‌دستکاری (از ترمیم DNA تا تنظیم التهاب و متابولیسم و مانند آنها) اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. این پژوهش در نهایت تأکید می‌کند که فهم دقیق طول عمر انسان تنها زمانی ممکن خواهد بود که تفاوت های میان مرگ‌های تصادفی و مرگ‌های ناشی از فرآیندهای زیستی را بخوبی بشتاسیم.

(برای مطالعۀ مفصل تر اینجا را کلیک کنید)