ژنتیک، رابطه و عشق
جامعه‌شناسان دانشکده بهداشت عمومی ییل چهار سال پیش روی ۱۷۸ زوج متاهل از ۳۷ تا ۹۰ ساله مطالعه‌ای را آغاز کردند. از هر شریک زندگی خواسته شد به یکسری پرسش‌های مربوط به شادی و احساس امنیت در رابطه‌اش پاسخ دهد و نمونه بزاق ارائه بدهد که برای تجزیه و تحلیل ژن‌های خاصی استفاده شود.
دانشمندان مدت‌ها است که می‌دانند ژنتیک به نوعی در تعیین انتخاب دوستان و حتی شریک عاطفی عشقی ما نقش دارد. در هر حال ما تمایل داریم با افرادی که شباهت‌هائی به خودمان دارند دلبسته شویم. اندرو دوان، اپیدمیولوژیست ژنتیک در دانشگاه ییل، می‌گوید: ما تمایل داریم با افرادی که از نظر ژنتیکی به ما شبیه‌اند روابط اجتماعی برقرار کنیم. می‌توان گفت این ژن‌های کنترل‌کننده روی افرادی که برای دوستی انتخاب می‌کنیم تاثیر می‌گذارند.
به نظر می‌رسد ژن‌ها همچنین در توانایی ما برای حفظ یک رابطه پایدار و شاد در طول سال‌ها و دهه‌ها نقش مهمی داشته باشند. پژوهش‌های پیشین نشان داده‌اند که فرزندان والدین مطلقه بیشتر احتمال دارد خودشان نیز طلاق بگیرند در حالی که مطالعه ییل نقش هورمونی به نام اکسی‌توسین را بررسی کرد که باعث پیوند می‌شود و دو شریک زندگی را به هم نزدیک‌تر می‌کند. این نشان داد وقتی دست‌کم یکی از طرفین ازدواج دارای یک نوع ژن خاص است که فعالیت اکسی‌توسین را افزایش می‌دهد و ذهن را برای آن پذیراتر می‌کند آن شریک کمتر احتمال دارد علائم روان‌شناختی به نام دلبستگی اضطرابی را نشان دهد و این زوج شادتر خواهند بود.
دلبستگی اضطرابی سبک خاصی از ناامنی رابطه است که از تجربیات گذشته با اعضای نزدیک خانواده یا شریک‌های قبلی ایجاد می‌شود. این موضوع به کاهش ارزش خود، حساسیت بالا در برابر طرد شدن و رفتار تاییدطلبانه منجر می‌شود. پروفسور دوان در این مورد می‌گوید: این نشان می‌دهد ژنتیک می‌تواند به شادی ما در یک رابطه کمک کند. ژنتیک ما تنها توانایی ما برای ایجاد روابط بلندمدت را دیکته نمی‌کند بلکه یکی از عوامل کمک‌کننده است که ممکن است ما را به یک جهت یا به سمت دیگر سوق دهد، یا به سمت آن‌ها براند یا از آن‌ها دور کند.
(این نوشته اندکی ویرایش و تلخیص شده است. برای مطالعۀ مفصل تر اینجا و اینجا را کلیک کنید)
